Loslaten

We hebben sinds een aantal weken een merel-familie in de klimop naast onze tuindeur.
Geweldig om te zien hoe de ouders, na het uitkomen van de eitjes, elkaar aflossen om op zoek te gaan naar voedsel voor hun kroost. Een zware dagtaak.

Op een van de schaarse momenten, dat er geen ouder aanwezig is,nest merels 2016 maakt Arie een foto. Met tussenpozen van een paar dagen lukt dit, we laten het gezin verder met rust en genieten vanaf ons terras van het af en aan vliegen van pa en ma en het zachte gepiep dat we horen als ze bij het nestje aankomen.
Het zachte gepiep dat na een paar dagen aanzwelt tot een geluid dat bijna zeer doet aan de oren.

Gisterenavond ging Arie poolshoogte nemen. Bijna bij het nest, vliegen moeder + 3 jonge bolle mereltjes hem met veel gekwetter tegemoet. Dat is schrikken, we kijken verder vanachter het raam en zien moeder instructies geven aan haar kinderen. Ik vind het erg spannend, zo kwetsbaar als ze nu zijn, ze huppen door onze tuin, fladderen af en toe een klein stukje omhoog en hebben geen idee van de wereld om zich heen.
Mijn ogen zien raven die verlekkerd vanaf een nabije dakhelling de kleine hummeltjes bekijken. Maar in gedachten zie ik ook alle katten uit de buurt die, eenmaal op de hoogte van dit maaltje, onze tuin zullen bestormen.
Ik weet het, de natuur is wreed, de mereltjes zullen verder op eigen kracht volwassen moeten worden. Met vallen en opstaan en heel veel gevaren. 
Maar al zal ik ze nooit meer herkennen, het zijn nu nog wel ‘mijn’ merels, mijn huppende verenbolletjes. Mijn moederkloek-gevoelens gaan erg ver, ik weet het.

Vanmorgen tegen half 6 hoor ik pa & ma luidkeels instructies geven en sta ik heel even voor het slaapkamerraam, maar hoe ik ook tuur ik zie hun kroost niet.
Een paar uur later zie ik een van de mereltjes in onze pruimenboom, hij zit in elkaar gedoken en beweegt niet. Moeder zit op een dak met voedsel in haar snavel, maar ook zij ziet de raven en de ekster die naar beneden loeren en haar kleintje bedreigen.

mereltjeIk kijk het even aan, jaag de raven weg en nog een keer.
Ik weet het, dit heeft geen zin. De natuur is de natuur, welk verschil zou ik kunnen maken?

Wat ik voor me zie en in gedachten weer een beetje herbeleef is het loslaten van mijn kroost. Hoe moeilijk ík dat vond, maar loslaten moet zodat ze hun eigen leven leren leven.

Dag verenbolletjes, het ga jullie goed!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Emoties, Geluk, liefde, Loslaten, Merels. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s