Verstoten ouder; hoe zie jij de begrafenis voor je ?!

Herkenbaar voor mij/ons als ouder(s) van een volwassen dochter (38), die 4 jaar geleden (out of the blue) besloot ons niet meer te willen zien. ‘Het leven hoort een feest te zijn’, vertelde ze ons oa. Helaas is ons leven dat niet vanwege onnoemelijke gezondheidsproblematiek. Verdere beweegredenen zijn ons onbekend en kan/wil ze ons niet vertellen …

Wat het leven brengt weet niemand, maar wij hebben uiteindelijk, na de zoveelste afwijzing, voor onszelf de grens getrokken. En wij genieten zoveel als we kunnen. 
Wij hebben losgelaten en gaan door met óns leven.
Genoeg is inderdaad genoeg.

—————-

Het is vwb het blog, dat ik hier heb ‘aangehaald’ vooral het laatste deel dat mij raakte. Over het uiteindelijk kiezen voor je eigen levensgeluk en het loslaten dat daarbij hoort. Hoe moeilijk ook ik moet zelf verder.

Ik heb zelf helaas veel ervaring met situaties zoals verder beschreven (ook bij uitvaarten van naaste familieleden) en over het wel dan niet ‘kiezen voor/tegen iemand’. De idiote situaties die worden beschreven riepen veel herinneringen bij mij op. Vandaar het plaatsen van dit blog. 

 

 

annemarievanmackelenbergh

Gisteren ben ik naar de begrafenis gegaan van een jongeman (23 jaar) die de leukemie niet heeft kunnen overwinnen. Nou ken ik deze jongeman niet persoonlijk, maar wel zijn moeder. Voor haar wilde ik er zijn.
Zeker gezien het feit dat deze moeder haar kind/zoon niet heeft mogen steunen tijdens zijn ziekbed/lijdensweg. Ze is actief weggehouden door de vader, haar 3 andere kinderen en een groep mensen die zich voor hun karretje hebben laten spannen, waaronder zelfs haar moeder. Hoe ziek is dat?

Sterker nog, de moeder heeft zelfs niet bij zijn laatste adem aanwezig mogen zijn. Door inspanningen van een professional heeft moeder uiteindelijk afscheid mogen nemen van haar zoon bij het uitvaartcentrum. Maar het afleggen was haar niet gegund. Dat moest een anonieme professional doen.
Ook was het in eerste instantie niet de bedoeling dat moeder bij de begrafenis ceremonie aanwezig zou zijn, laat staan dat haar enige…

View original post 1.718 woorden meer

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Dochter, Emoties, Geluk, liefde, Moeder. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s