Leuke website

Dit artikel kwam ik tegen op het www. Herkenning voor alle moeders lijkt mij.
Bron: http://www.hoevrouwendenken.nl

In alle eerlijkheid: Mam, je had toch gelijk

7 februari 2014 door  3 Reacties

image“Jullie waren zo lief toen jullie klein waren…” Hoe vaak zei ze het niet, die moeder van mij. En dan zag ik die mijmerende blik in haar ogen. Ik zag hoe ze terugdacht aan vervlogen tijden. Ik zag hoe ze de film weer afspeelde: de eerste stapjes van haar dochters. De onvoorwaardelijke liefde die ze kreeg. De zorg, de liefde die ze moeiteloos kon geven. Want we waren lief klein. Met kleine babbeltjes, vingertjes, voetjes, kleertjes. Ja, ik zag haar weer even totaal gelukkig, daar in dat verleden. Ze zei dat best vaak tegen ons, en later, toen mijn zus al het huis uit was, tegen mij. Aan de tafel in de kamer. Of soms, als ze hysterisch boven aan de trap stond te schreeuwen hoe we haar leven hadden vergald.

Ik was 16 en voelde me stom. Een irritant kind. Niet meer lief. Niet meer leuk. Vaak dacht ik: hoe kun je dat nou zeggen over je eigen kinderen? Belachelijk! Waarom zouden oudere kinderen niet leuk zijn? Ik begreep het echt niet. Later, als ik ooit kinderen zou krijgen -en ik was toen vrij zeker van niet- zou ik juist m’n kinderen dan leuk vinden. Eindeloze gesprekken voeren. Ik zou ze begrijpen.
Nu zou ik m’n moeder tekort doen als ik zou zeggen dat ze geen gesprekken met me voerde, of geen liefde toonde. Dat deed ze. Het was vaak ook wel heel erg gezellig, in de tijd dat zij nog gelukkig was. En zeker hield ze van me. Maar als ik dan die verlangende blik naar vroeger in haar ogen zag, stak die me toch.
Zelf heb ik vier kinderen, waarvan de oudste bijna 16 is. Al een paar keer heb ik mezelf betrapt op het bijna doen van die uitspraak. “Och toen je nog een klein mannetje was…” Of bij m’n andere zoon, die soms het slechtste in me naar boven haalt. Het is best moeilijk om liefde te tonen aan je kinderen, als je je net dood aan ze hebt geërgerd. Kleintjes vergeef je alles, maar groten niet.

Langzaam kom ik er achter dat de tijd van de tropenjaren, waar iedereen altijd zo over loopt te zeiken, de mooiste tijd uit het leven van een moeder is. Hoeveel vrouwen lopen te janken over hoe zwaar het is, het zorgen voor kleine kinderen en tegelijkertijd werken? Ik heb dat nooit gedaan, gelukkig. Ik zat er middenin. Heerlijk. Mijn leven kon en kan geen reuring genoeg hebben. Gelukkig genoot ik er ook volop van.
Maar wat ik toen niet besefte en nu wel, is dat het nooit, nooit meer terugkomt. En ineens begrijp ik de melancholie van mijn moeder. Begrijp ik die film die ze zag. Ook ik zie die film elke dag. Elke dag als ik de puinzooi van de grote jongens zie, denk ik terug aan de tijd dat ik zonder morren hun blokken opruimde en zij me dood knuffelden. Elke dag als ik hun viezigheid in de plee zie, denk ik aan de tijd dat ik probleemloos hun billen veegde.
Ik probeer met man en macht te leren van hoe mijn moeder het deed en niet deed. De goeie dingen eruit te pakken (Blijf altijd met ze praten, zei ze altijd) en de slechte dingen niet te doen. (“Kom je dit weekend weer niet thuis?) Zoveel dingen die ze toen zei, zijn nu mijn kompas in m’n leven.
Al die wijsheid die ze had. Waar had ze ‘t vandaan?

En weet je, je kunt het allemaal bedenken hè, van te voren. Dat je leven op een bepaalde manier zal gaan. Dat je kinderen ooit oud zullen worden. Je kunt het allemaal bedenken. Maar voelen kun je het niet. Dat kun je pas, op het moment dat het je in je gezicht slaat.
Dat had ik, vanmorgen. En ik dacht, terwijl ik in de badkamerspiegel keek en haar achter me voelde staan: “Mam, je had toch gelijk.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Communicatie, Emoties, liefde, Moeder. Bookmark de permalink .

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s