Knokken!

Ik denk
Alles is verwerkt
Mijn jeugd was niet leuk
Verre van
Haalt mij in
Maar jaren
En jaren
Therapie
Werpen uiteindelijk
Hun vruchten
Af

Ik stortte mijzelf
Vol angst
Vol overgave
In een zwart
Diep gat

Ik vocht, huilde
Verwerkte
Knokte
Kwam triomfantelijk
De put weer uit

20 jaar later
Veel lichamelijke ellende
Verder
Van hem 
Van mij
Om ons heen
Beiden de dood
In de ogen gekeken
Slaat hét weer toe

De put is minder diep
Maar wel zwart
Grijnst mij toe
Gemeen
Vals

Er is een hand
Ik pak hem vast
En
Neem de stap 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in depressiviteit, Emoties, liefde. Bookmark de permalink .

3 reacties op Knokken!

  1. Gertiena zegt:

    je hebt het weer heel goed verwoord Marjon.
    En wat is het goed van je dat je de stap neemt.
    Heel goed van jou.

    liefs Gertiena, XXX

  2. Marijke zegt:

    Niet meer los laten die hand…..t wordt weer wat lichter, als je maat vast houdt! Kus!!

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s