Mijn Mama

Vreemd gevoel vandaag; een dag die nooit onopgemerkt aan mij voorbij gaat, maar vandaag is het een raar-soort-van ’50-jarig- jubileum-dag’:

17 augustus 1962 is mijn moeder overleden, aan borstkanker. Ik was 5 jaar en zij was 32 en is bijna 5 jaar ziek geweest. Ondanks mijn jonge leeftijd heb ik gelukkig nog veel herinneringen aan haar, vooral goede. ‘Dat is logisch’, hoor ik vaak, ‘dat je het goede onthoudt’. Ik zeg dan altijd terug: ‘ik heb geen moeder meer, mogen de herinneringen dan alsjeblieft mooi zijn?!’ Veel van mijn herinneringen zijn jaren later bevestigd door de toenmalige volwassenen. En ik koester ze.
Ik herinner me ook een hele zieke moeder, die een lach op haar gezicht probeerde te toveren als ik bij haar bed kwam. Toch zijn ook dat herinneringen die ik koester.
Ik mis haar nog steeds en deel goede en slechte tijden met haar, Mijn Mama.

Marjon & mama Kerst 1957

Na haar overlijden is het kontakt met haar familie verbroken door mijn vader en ik heb altijd het gevoel gehad, dat er iets niet klopte. De familie waar ik mee opgroeide voelde raar, niet vertrouwd. Zij vonden mij vreemd en lastig en ik hen ook. (met uitzondering van mijn lieve omaatje, moeder van mijn vader)
Hetgeen resulteerde in een uithuisplaatsing, in 1965, en verder opgroeien in tehuizen.

Er is daarna helaas verschrikkelijk veel ellende geweest in mijn leven, waarvan ik nú weet dat ik daar nooit doorheen gekomen zou zijn als ik qua karakter niet zoveel van mijn moeder zou hebben.

Toen ik in 1985 kontakt kreeg met een broer en zus van mijn moeder snapte ik het direkt. Zo ben ik óók! Vele kwartjes begonnen op hun plaats te vallen. Wat een heerlijk gevoel! Ik ben niet raar, niet vreemd (nou ja 😉 Ik ben gewoon Marjon, die qua karakter heel veel op haar moeder lijkt. En tussen mijn vader en moeder zat een ‘nogal groot verschil qua karakter’, zullen we maar zeggen.

Ik ben blij dat ik op die manier mijn moeder nog een beetje beter heb leren kennen en mijzelf daardoor veel beter ben gaan begrijpen.
En ik ben de enige uit het nest van 3, die uiterlijk niet op haar lijkt, maar wat ben ik blij dat ik ‘van binnen’ zoveel van haar meedraag.

Ik mis je Mam.

Zus Tonneke, vader, Marjon & mama, 1957

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Dochter, Dood, Emoties, gezondheid, kanker, liefde, Moeder. Bookmark de permalink .

Een reactie op Mijn Mama

  1. Gertiena zegt:

    Lieve Marjon,

    Wat een ontroerende blog en het gemis blijft altijd volgens mij ik mis mijn mama ook nog steeds.
    Ik vond je blog mooi en herkenbaar in de zin van mama missen.

    Dikke kus Gertiena

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s