Een Nieuwe Horizon

Alweer een week zijn we in het vlakke Grunninger Laand. Zoals iemand opmerkte, toen ik deze foto op twitter plaatste: ‘Jullie hebben een horizon!’ Ja die heb je hier, zo vlak naast de Dollard, een mooie horizon ook nog. Het is voor ons inmiddels de 3e keer dat we op dit prachtige huis mogen passen. Om uit te leggen hoe groot het is, heb ik gisteren de stappen geteld, die ik nodig heb om vanuit mijn bed naar Arie, zittend bij de televisie, te komen. Ik kwam op ong. 26 mtr!! De omgeving en het huis zijn niet alleen prachtig, ook de ruimte en vele ruimtes in en om het huis geven ons even de rust die we zo broodnodig hebben. Ons huisje past hier, in zijn geheel, in de woonkamer. Even wennen, dat wel. Je hoort elkaar nauwelijks en dát is nu juist wat het verschil maakt.

Onthaasten hoeven we ons niet, relaxen en bijkomen van het afgelopen, weer dramatische jaar, wél. En dat lukt hier heel goed. 

Gelukkig hoorden we, afgelopen dinsdag, onze achterbuurman wel. Hij was via de stallen naar binnengelopen en stond bij de achterdeur te schreeuwen. Geen idee, dus snel erheen. De beste man had met een slijptol een slagader in zijn arm door geslepen. Terwijl Arie kijkt, ren ik naar de keuken om een theedoek te pakken en ondertussen 112 te bellen. Wat een gedoe is dat toch altijd. Het knevelen van de arm lukt, maar de 112-mevrouw blijft maar vragen stellen. Ik interumpeer haar en vraag of er toch hopelijk al wel een ambulance onderweg is. Hierop antwoordt zij gelukkig bevestigend, vraag dan maar door…… Inmiddels is het bij de achterdeur een bloedbad en lopen we met de buurman naar het grasveld achter het huis, daar kan hij liggen en ik kan de ambulance aanhouden. Achteraf hoor je dat hij altijd zo is, maar de beste man houdt maar niet op met kletsen. Zijn gezin is in Italië en ik probeer de nummers van zijn zus. Geen gehoor. Ik zet de nummers in mijn eigen toestel en probeer het nog een paar keer. Als haar broer net onderweg is naar het UMCG in Groningen en wij complimenten hebben gekregen van bestuurder en bijrijder, voor ons cordate en juiste optreden, krijg ik gehoor. Terwijl míjn knieën beginnen te knikken moet ik haar vertellen wat er is gebeurd en haar geruststellen. Geen levensgevaar. UMCG. Het was even lastig in slaap komen die nacht, maar het gaf me een goed gevoel dat we, ook in een stresssituatie, goed kunnen samenwerken en de kop er goed bij kunnen houden.
Er prijkt sinds n paar dagen een prachtig boeket bloemen op de tafel, overhandigd door de buurman zelf, met daarbij de woorden: ‘omdat jullie niet op mijn crematie wilden komen.’ Een leven redden geeft een goed gevoel, dat kan ik jullie wel vertellen!!

Bij Arie merken we sinds ong. 3 weken een opgaande lijn, niet alleen in zijn conditie, maar ook de rest van zijn gestel verbeterd. En daar zijn we heel blij mee! Dat geeft niet alleen hem, maar ook mij, meer rust en hoop op een betere toekomst. We hebben 2x samen gefietst. Voor ons spannend om te ontdekken hoe dat zou gaan en hoever hij zou kunnen fietsen. Gisteren hebben we 13,5 km gefietst over een heerlijk fietspad, langs bomen en water en een licht ruisende wind. Halverwege op een terrasje gezeten zodat Arie weer wat energie kon opdoen en zowaar, moe maar voldaan is hij weer thuisgekomen. Ik ben zelf meer van het doorfietsen, altijd al gehad. Ik hoef niet te racen, al noemt Arie dat wel zo, maar ik wil wel mijn spieren voelen werken als ik fiets. Dus hebben we nu een fietsroute in de planning staan voor komende vrijdag.

De Dollard-route
Ik vertrek op de fiets naar Delfzijl, Arie met de auto. Daar gaan we aan boord van een veerbootje en steken via Emden over naar Ditzum in Duitsland. Arie neemt ’s middags de veerboot weer naar Delfzijl en ik ga proberen de rest, van de 52 km lange fietsroute, over fietspaden en smalle polderwegen, naar huis te volbrengen. Ik heb geen haast! Ik ga genieten! En weer vele horizonten aanschouwen.

Als ik bedenk wat Arie en ik het afgelopen jaar weer voor de kiezen hebben gekregen, qua medische en psychische ellende, hoop ik van harte dat dergelijke zaken ons voorlopig bespaard gaan blijven. Een mens kan ook teveel voor de kiezen krijgen.

Door de opmerking over de horizon, bedacht ik mij, dat het leven eigenlijk niet veel anders is dan iedere keer weer een nieuwe horizon te kiezen en daar naartoe te werken. Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar het is wel een manier om het leven te leven.
Dalen zullen er altijd blijven, maar daardoor worden de toppen des te mooier.

Wij blijven hier nog een poosje!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Emoties, fietsen, gezondheid, Grunninger Laand, ontspannen, vakantie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een Nieuwe Horizon

  1. magda zegt:

    Fijn hoor, dat jullie het zo naar je zin hebben! En verdiend natuurlijk!
    Dat de zon nu altijd mag blijven stijgen aan de horizon voor jullie!
    Ga zo door…

    mvrgr.
    Magda

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s