Het Grote Notenbos

Het Grote NotenbosHier zit ik in het grote notenbos! En jemig wat voelt dat heerlijk, zalig, ongelovelijk veilig, vrij. Een ongekend gevoel maakt zich van mij meester, een bijna onaards gevoel van zaligheid!
En nee, ik heb geen drugs gebruikt, geen alcohol of andere geestverruimende middelen.
Ik zuig alleen iedere dag mijn longen vol met heerlijke, frisse boslucht vermengd met regen en/of wind. Genietend van vogelgezang en het ‘gehamer’ van de specht, het geruis van de bomen.
Het is hier, zo in mijn eentje, alhoewel samen met Brechtje mijn trouwe hondenvriendinnetje, zo fijn dat weer naar huis gaan eigenlijk geen issue is waar ik bij stil wil staan. We raken beiden steeds meer en meer ontspannen. Iets dat we ook heel erg nodig hebben, allebei ja. Ook honden beleven de stress van hun baasjes mee, meer dan men vaak denkt.

Wat hebben we verschrikkelijke stress-maanden achter de rug, niet te filmen!
Onderweg naar het ziekenhuis, in het ziekenhuis, op de terugweg van het ziekenhuis en maar niets wijzer worden van wat nu de oorzaak is van de hevige pijnen bij mijn echtgenoot. Weer een onderzoek, fout gegaan. Weer een onderzoek, geen uitsluitsel. Weer een onderzoek, toch nog iets specifieker onderzoeken. En steeds zitten daar weken en weken tussen. En n retourtje auto van 250 km. per bezoek. Om wanhopig van te worden!
Sinds begin augustus zijn we in touw met morfine om de pijn proberen de baas te worden, maar de pijn laat zich niets opleggen. Gaat zijn eigen gang en wederom wordt de dosis verhoogd.
Waar we nu zijn? Geen flauw idee. We komen steeds dichterbij, zeggen de artsen.
Ja ja, wie gelooft wie nu nog? Dichterbij wat?? Ze kunnen mij niets meer wijsmaken. Niets meer!!

Ik voel me, hier in het Grote Notenbos, weer een stukje van de wereld worden, waarvan ik vermoedde dat die verdwenen was achter een andere planeet.
De wereld is er nog, maar ik moest ernaar zoeken.

Morgen komt er helaas een einde aan mijn verblijf hier. Wat zal ik het missen. Heel erg!
De ruimte voor mezelf, het alleen zijn en daardoor tot veel meer komen dan dat ik thuis kom. Ik voel me thuis niet meer thuis, ik voel me opgejaagd, gestresst, leeggezogen ……
Er zullen weer artsen zijn, ziekenhuizen, morfine, spuiten, naalden, ontsmettingsvloeistof, steriele werkvelden, reminders in de agenda over welke pillen of pleisters …..

Maar ik weet nu dat de wereld er nog is en dat ik die op kan zoeken.
Het Grote Notenbos heelt wonden, doet wonderen: een Wonder in een echte wereld.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Emoties, gezondheid, Het Grote Notenbos, ontspannen, vriendschap, wandelen, zorginstellingen. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het Grote Notenbos

  1. gondsma zegt:

    lieve schat… I know… Ik zou willen dat iedereen wist dat er zo’n notenbos is…. en voor jouw verhaal, ik ken het en herken het en daarom zeg ik nix maar doe wat ik in rl zou doen als ik je zou zien en geef je alleen maar een dikst mogelijke knuffel .. soms zijn er gewoon geen woorden.. dit is zo’n moment… kuzzzzzz

    eefje

  2. marijke zegt:

    Een Notenbos, een hutje op de hei, een strand…..regelmatig opzoeken om je hoofd leeg te maken! X

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s