I keep hangin’ in there….

Net retour van een middag bridgen. Damesbridge zoals dat heet 1x in de twee weken op de dinsdagmiddag. Leeftijd van de dames varieert van midden 40 tot rond de 90 jaar. Meestal heel gezellig op een aantal fanatiekelingen na. De leeftijd mag ook jonger, maar dat is vaak moeilijk voor elkaar te krijgen. Ik was de jongste toen ik zo’n 8 jaar geleden mee ging doen.
Ik ga echt voor de gezelligheid, het nazitten met een (of meerdere) glaasje rode wijn en wachten op de uitslag. Héérlijk.

Na alle ellende van de afgelopen jaren, ziekte, dood, meer ziekte, nog meer dood……… Vooral heftig en veel, heeft veel met mij gedaan. Sinds een week of 6 ben ik ‘officieel’ depressief verklaard door een psychiater. Het verbaasde mij niet.
De inname van antidepressiva en pammetjes, die ik vorige zomer eindelijk met veel moeite helemaal had afgebouwd, is weer helemaal op zijn toppunt. Helaas. Ik vind het heel jammer, maar zonder red ik het simpelweg niet.

Ik probeer zoveel mogelijk in mijn ritme te blijven vwb, bridgen, schilderen, wandelen, twitter en/of muziek en ander kontakt met de buitenwereld. Ik schop mijzelf bijna iedere dag onder de kont om iets te ondernemen. Niets doen is ook niets, maar het valt niet mee.
Ik had op dit moment ook bij een bridge-cursus voor gevorderden kunnen zijn, maar na een intense middag heb ik besloten deze avond rustig thuis door te brengen. Te moe en morgenochtend schilderles.

Aan de 2e tafel vanmiddag, deed ik iets fout. Dat mag, dat kan, gebeurt wel vaker. Maar ik werd direkt afgesnauwd door n dame van de tegenpartij. Als ik ergens níet tegen kan is het afgesnauwd worden. Ik kon me met veel moeite bedwingen niet naar haar uit te vallen, maar de tranen begonnen me over de wangen te stromen. Ik huil regelmatig (gelukkig, vroeger kon ik dat niet), maar was er nu minder blij mee.
Mijn partner vroeg na 2 van de 4 spellen of zij het goed vonden dat wij even buiten in de zon gingen zitten om wat bij te komen. Dat kon. Ik kon wat van me af praten en voelde me daarna stukken beter.
Het bridgen voelde alsof ik het net aan het leren was, had geen idee hoe en wat ik moest doen. Na de genomen pauze voelde het al een stuk beter. De tegenstanders aan de volgende tafel waren gewone, lieve vrouwen die een foutje meer of minder geen probleem vonden. Heerlijk. Één van hen, de voorzitster, vroeg naderhand hoe het met me ging en toen ik zei dat ik mijn best zou blijven doen overeind te blijven was ze heel blij met mijn antwoord. Uiteindelijk zijn we, tot onze grote verbazing 3e geworden vanmiddag!

Ik doe mijn best, maar het blijft heel moeilijk momenteel. Ik ben eerder in een dergelijke ‘toestand’ geweest en heb het gered. Dat moet nu ook gaan lukken!
De zelfmoord van Antonie Kamerling heeft veel bij me opgeroepen. Zo begrijpelijk voor mij. Ik ben een aantal malen in mijn leven bijna zover geweest een eind aan mijn leven te maken. Op zo’n moment vroeg ik me altijd af hoeveel ellendig gevoel er nog bij moest komen om het écht te doen. Gevoelsmatig kon er voor mij heel weinig tot niets meer bij. Gelukkig voor mij en mijn gezin ben ik er nog, maar ik kan me zo goed voorstellen dat iemand het niet meer ziet zitten: géén vooruitzicht op betere tijden, op wat danook.

Ik ga nu lekker ontspannen, heb weer wat van me afgeschreven, dat voelt ook heel goed.
Het heeft zijn tijd nodig, maar ik kom er wel weer. Let maar op!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in bridgen, depressiviteit. Bookmark de permalink .

6 reacties op I keep hangin’ in there….

  1. Saphira zegt:

    Heel herkenbaar wat je hebt geschreven. En goed dat je het van je afschrijft. Jij komt er zeker wel weer hoor. Je bent een knokkertje!
    Liefs en knuf
    Saphira

  2. Catherine zegt:

    Sterkte, Marjon.
    Warme knufs,
    Catherine

  3. Janny zegt:

    Ik weet niet of je het ‘horen’ wil maar ik vind het echt knap dat je nog doorgaat zeg maar met de dingen die je doet. Dat je jezelf elke dag een schop onder je kont geeft om iets te ondernemen. Ik lees ook in je twitter berichten dat je ook veel haalt uit je meiden, gelukkig maar. Dat zijn de dingen waarop je het volhoudt lijkt me. Zolang je dat nog kunt voelen Marjon….. zolang je nog kunt huilen en je van jezelf dus ook depressief mag zijn……
    Keep hanging in there!
    Liefs en dikke knuffel van mij

  4. Naomi zegt:

    Oooo lieverd, het valt niet mee. En het lijkt wel of de een een grotere portie krijgt dan de ander. Zo oneerlijk.
    Kon ik je op dit moment maar, een hele dikke pakkerd geven,….maar die hou je tegoed. Ik denk aan je.

    Liefs Naomi

  5. ellenweyenberg zegt:

    Goed zo meid, schrijf maar lekker van je af en huil maar lekker; depressief zijn, ik weet er helaas ook wat van. Tranen aan de bridgetafel, zo herkenbaar en dan vooral het vechten ertegen. Op de dagen dat je minder kunt hebben, ook nog afgesnauwd te worden. Erg. Vooral ook omdat mensen geen idee hebben hoe het er van binnen uitziet bij jou, omdat je altijd gezellig bent. Op Twitter in ieder geval. Ik twijfel er ook geen moment aan of t komt weer helemaal goed met je. Iemand zei het al, je bent een vechtertje. Ik wens je veel sterkte Marjon!

  6. Saskia zegt:

    Ik ken dit gelukkig niet, maar vind het heel erg voor de gene die het wel hebben. Ik ben zelf gelukkig een echt positief mens. Het lijkt mij allemaal heel moeilijk, maar toch vind ik dat je het heel goed doet. En niemand kan tegen afgesnauwd worden, is ook nergens voor nodig vind ik zelf.
    Schrijf het dus maar lekker van je af.
    Fijne dag nog.
    Groetjes Saskia

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s