D-Day

10 september 2009

Ik ben zo moe. Al bijna 48 uur onderweg met een echtgenoot die schreeuwt van de pijn. ‘Help me dan gvd!’, ‘Jullie geloven me niet, ik word gek van de pijn’, ‘Geef me dan een pijnstiller’………… Terwijl hij al 48 uur volgepompt is met alles wat je maar bedenken kan.

Daar begon het mee in de middag van 8 september 2009. Buikpijn die steeds erger werd, een rit naar de dokterswacht 30 km verderop, 60 km heen en terug gereden met een man wiens buikpijn steeds erger werd. Paracetamol zetpillen gescoord in het MCL Leeuwarden. Yes! Dat zal helpen.
5 minuten later slaat hij met zijn hoofd tegen de muren, kruipt over de grond, gilt het uit van de pijn. Ik bel 112, komen, nu! Ik ga niet met deze man weer in een Pandaatje 30 km rijden. De buurman probeert hem rustig te krijgen, maar uiteraard lukt dat niet.
Daar is eindelijk de ambulance, de 7 minuten leken een uur te duren.
Voor ik het weet ligt Arie in de ambulance en ik zit voorin, loeiende sirenes, zwaaiende lichten. Ik weet niet meer wat ik voel. Gelukkig is de ambu-chauffeur een aardige buurman, hij is heerlijk rustig. ‘Goh, ik wilde toch altijd eens in een ambu rijden met zwaailichten en sirenes, maar nu niet, nu niet!

Aangekomen in het MCL Leeuwarden op naar de spoedeisende hulp.
Arie schreeuwt en ik vertel de artsen dat hij bijna niet te verdoven is bij pijn. Ze werpen me een blik toe: ‘ach mevrouw is helemaal over haar toeren’. Ik voel mezelf bozer worden, ik ben gvd 35 jaar met deze man samen, denken jullie dat ik het niet beter weet?
Er worden foto’s gemaakt en scans, het enige dat ze vinden zijn galstenen, maar dat gebied ziet er rustig uit.
Ondertussen kronkelt Arie verder in een ziekenhuisbed, in een hokje afgesloten met een gordijn. Het is maar goed dat het een rustige avond is op de spoedeisende hulp. Andere patiënten hadden hier niet vrolijk van geworden.
Het wordt later en later, mijn rug begeeft het zowat en het telefoonverkeer met beide dochters in Amsterdam wordt steeds intensiever.
‘Waarom doen jullie niks?’, schreeuwt Arie de artsen toe. Het beeld van hem ‘dansend’ door het bed van de pijn staat op mijn netvliezen om daar nooit meer weg te gaan. Weer foto’s, weer scans, weer niets te zien.
Ik lig op een brancard, mijn rug houdt het niet meer, en de verpleging rijdt me voor het hokje zodat Arie mij kan zien en ik hem.
Ik word gek, dit gebeurt niet echt. Dit is mijn lief die altijd rustig blijft, wat er ook gebeurt. Dit is een boze droom.
Er wordt een anasthesist gebeld, hij aanschouwt alles en zegt dat ze hem iedere paar minuten een shot moeten geven via het infuus. ‘Ja maar, hoelang dan?’, vraagt de verpleegkundige. ‘Tot hij geen pijn meer heeft!’
Ze spuit en spuit en spuit, als ze 3 ampullen leeg heeft en langs mij loopt om nieuwe te halen zegt ze: ‘u had gelijk mevrouw’. Ja dat weet ik ook wel trut, ik denk het, ik zeg het niet, het is al erg genoeg zo.
’s Morgens om 5 uur is Arie redelijk rustig en wordt naar een afdeling gebracht. Ik loop mee, maar mag niet blijven. Er wordt een taxi voor mij gebeld en ik wacht 45 minuten tot hij er is. Ondertussen bel ik met mijn dochters.
Als ik goed 06.00 u. thuiskom staat de buurman direkt buiten, de man heeft niet kunnen slapen en heeft gelukkig genoeg geld om de taxi te betalen. Ik vertel hem e.e.a. en ga naar bed.

Half 10 bel ik met de afdeling. ‘Oh, uw man is nog op de recovery’, ik verbind u door. Recovery, recovery? Waar heeft dat mens het over, waarom ben ik niet gebeld? Ik krijg een vriendelijke arts aan de telefoon die mij verteld dat ze Arie een pijnblock in de rug wilde geven en dat hij net voor het aanprikken een hersenbloeding heeft gekregen. Wat, hersenbloeding? Hij heeft toch pijn in zijn buik? Ik snap het niet, ben moe en wil mijn man zien. ‘Ja maar mevrouw hij wordt zo naar Groningen vervoerd, wij hebben hier geen neurochirurgie.’ Ik zeg de arts dat mijn man niet zonder mij naar Groningen gaat, de buurman rijdt mij naar Leeuwarden en daar vind ik Arie. Er is zoveel rotzooi in hem gepompt dat hij geen idee heeft wat iedereen bedoelt en wat er gaat gebeuren. Hij vraagt me iedere minuut 10x hetzelfde en ik probeer ondertussen zoveel mogelijk informatie in te winnen.
De arts die hem in de gaten houdt is een hele grote, vriendelijke man. Hij slaat zijn arm om me heen en ik breek. ‘Rustig maar vrouw, de ambu komt zo en dan gaan jullie samen naar het UMCG, daar weten ze het wel.
Ik bel mijn dochters, deze hameren erop dat ze Arie in Amsterdam willen hebben, voor hun makkelijker en ik kan dan bij een van hun slapen. Ik geef de telefoon door aan de arts. Maar alles is al geregeld met Groningen en mij zal het op dat moment worst zijn, als ze Arie maar helpen.
Ambu naar Groningen dus, daar zit ik weer voorin. Ik bel met de dochters, ze zijn onderweg.

Met spoed naar Groningen betekent niet dat je direkt geholpen wordt.
Het is daar een gekkenhuis op de spoedeisende hulp. Uiteindelijk wordt Arie, na 8 uur op de spoedeisende hulp naar de recovery gebracht, alwaar een anasthesist hem voldoende onder zeil zal brengen zodat hij geen pijn meer voelt. Ook daar leveren scans en foto’s niets op.
Tegenover het ziekenhuis kan ik uiteindelijk een hotelkamer krijgen tegen gereduceerd tarief, ik lig in de hal van het ziekenhuis op een bank. Ik kan niet meer. ‘Hotelkamer mevrouw? Ja dat kan, maar dan heeft u een briefje van dé afdeling nodig’. Mijn man ligt nog niet op een afdeling, leg dat maar eens uit. Een gastvrouw van het UMCG loopt langs en vraagt, ‘zijn ze nu helemaal betoeterd, ik ga het regelen voor u’. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik word door de dochters weggestuurd, lig een paar uur op bed en vraag me af hoe ik in godsnaam in deze nachtmerrie terecht ben gekomen.

We slapen met zijn drieën in een kamer, nou ja slapen?
We mogen op de Medium Care/NeuroChirurgie, waar Arie ligt, komen wanneer we willen. Ik hoor hem al tekeer gaan als ik de gang inloop. Hij ‘danst’ nog steeds door het bed. Hij snapt het niet, is volledig de weg kwijt. Dat kan ook niet anders na zoveel medicatie. Maar hij heeft nog steeds veel pijn in zijn buik. Zijn bloeddruk is veel te laag, waardoor het onderzoek dat ze naar de hersenbloeding willen doen steeds wordt uitgesteld. Uiteindelijk wordt hij 15.00 u. opgehaald voor het onderzoek dat max. 1,5 uur zal duren.

Paulien, Marijke & ik lopen verdwaasd de stad Groningen in. Het is prachtig weer en we gaan op een terrasje zitten. 1,5 uur + narcose + bijkomen, we besluiten dat we over 3 uur weer in het ziekenhuis zijn als we niet al eerder een telefoontje hebben gekregen.
We horen niets, we lopen langs de afdeling rond 18.00 u., hij is er nog niet. We vragen de verpleging, ze weten het niet. Dan maar even buiten zitten in het zonnetje. Om 20.00 u. lopen Paulien en ik weer langs de afdeling. Marijke’s is ondertussen gaan eten met haar vriend die naar Groningen is gekomen. De verpleging belt, ze weten niet wat en ze weten niet waarom, maar ze ‘zijn bijna klaar met hem’. ?????????? Waarmee? Dat onderzoek zou maar kort duren. Paulien en ik zoeken een restaurant om wat te eten.
We eten, we praten, maar zijn allebei met ons hoofd bij Arie. Wat is er aan de hand?
22.00 u. belt de chirurg, ‘het is slecht mevrouw, heel slecht.’ Wat bedoelt de man? Ik hoor hem, maar versta hem niet. Paulien kijkt me aan, staat op en gaat Marijke bellen. ‘Heeft hij kanker?’, hoor ik mezelf vragen. ‘Nee het is geen kanker, maar het is wel heel erg.’ Ik vertel de man dat ik naar het ziekenhuis kom, ik kan zo niet praten, het dringt niet door.

We moeten naar de Intensive Care komen. Voor we het weten zitten we met zijn drietjes in een kamertje met 2 artsen en 2 verpleegkundigen. De chirurg vertelt, dat Arie’s lichaam zichzelf, tijdens het onderzoek (via de lies) in zijn hoofd, begon te vergiftigen. Groot alarm geslagen en besloten zijn buik open te maken en dan toch die gal er maar uit te halen. Niets mee aan de hand. Verder zoeken en ………………. dunne darm zwart, afgestorven, hartstikke dood, verwijderd, nog maar 5% over, op IC blijven, zal een wonder zijn als hij überhaupt bij zal komen…………….. Too much information, vertel het nog maar een keer, en nog een keer, en nog een keer……

Uiteindelijk dringt het door, hij was bijna dood en gaat misschien ook wel bijna dood.
We gaan even frisse lucht happen en dan gaan Marijke, Bram, haar kersverse vriend die ik nog niet had ontmoet, en ik naar de IC.
Daar ligt Arie, de hoeveelheid apparatuur rondom zijn bed is belachelijk, hij wordt beademd, heeft een ontelbare hoeveelheid slangetjes die naar en in zijn lijf lopen.
Mijn eerste gevoel is opluchting; ‘Gelukkig, hij heeft geen pijn meer.’
Ik stel Bram voor: ‘Arie dit is Bram, Bram dit is Arie’. Wat een manier om je schoonouders voor het eerst te ontmoeten!

Vandaag zijn we een jaar verder. Na 14 dagen is Arie bijgekomen en heeft zich nog 5 mnd rot gevochten in het ziekenhuis. Wat hebben we in die periode veel meegemaakt. Het herstel gaat héél langzaam, maar hij is er nog en daar zijn we allemaal blij mee!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in gezondheid, liefde. Bookmark de permalink .

10 reacties op D-Day

  1. gertiena zegt:

    Lieve Marjon , heb dit gelezen met tranen in me ogen tjee wat moedig van jou dat je dit allemaal op schrijft maar wel heel goed voor de verwerking.
    En als ik dit allemaal zo lees denk ik ja het was heel heftig wat er allemaal is gebeurd we waren alle dagen bij jullie in het ziekenhuis en het was een zware periode die je zeker moet verwerken.
    Lieverd ik ben blij dat jullie nog samen zijn en dat we jullie nu gewoon weer thuis kunnen bezoeken en dat het na 1 jaar gelukkig beter met Arie gaat dan toen.
    We zullen er voor jullie blijven zijn en dat wil ik je wel laten weten.
    een hele dikke knuffel en kus voor jou en Arie.

    liefs je schoonzusje Gertiena,

  2. iMarjon zegt:

    Ik wil hierbij alle lieve twittervrienden bedanken voor hun reaktie op mijn blog via Twitter. Hartverwarmend!!

  3. itsanoushka zegt:

    Wat een nachtmerrie! Ben blij voor jullie dat het nu beter gaat. Kan mij de frustratie en machteloosheid helemaal voorstellen die je dan voelt. Zit ook al 5 maanden in de malle molen, zonder resultaat tot nu toe.

    Sterkte vandaag want alles zal wel weer als een film aan jullie voorbij trekken.

    Anoushka

  4. magda zegt:

    Ja, wat jullie allemaal meegemaakt hebben was super-heftig en laat wel even wat sporen na. (ik ga het niet allemaal weer nalezen hoor).
    Ik ben blij dat toch niet de stekker er uit getrokken is destijds en hoop van jullie het zelfde. Gelukkig zijn jullie nu weer in staat om ook leuke dingen te doen dus er is al veel gewonnen. Veel plezier in ieder geval dit weekend in onze B&B Noordzee.
    (Je ziet, ik laat geen gelegenheid ongebruikt om reclame te maken).
    Het is jullie van harte gegund!
    Wij zijn heel blij dat ook Arie weer van de partij is.

    xxM.

  5. Saskia zegt:

    Hallo Marjon.

    Wat een verhaal zeg. Ik krijg er kippevel. Ik dacht dat wij wat hadden meegemaakt. Maar dat van ons is echt niets vergeleken met jullie. En wat ben je sterk. Bewondering hoor.
    Fijn weekend jullie. Pluk de dag.
    Groetjes Saskia.

  6. Menno Drenth zegt:

    sjezus… wat een heftig verhaal….

    ……

  7. Ellen zegt:

    Wat een nachtmerrie Marjon! Ik heb t met mijn vader meegemaakt dat ie kreunde van de pijn en ik wegliep omdat ik t niet meer kon aanhoren. Vreselijk! Goede kant van het verhaal is dat jullie gezellig saampjes zijn nu en regelmatig een filmpje kijken en dat hij voor jou, sterke vrouw, lekker kookt, kortom dat je hem nog hebt. Respect voor jullie allebei.

  8. appelejan zegt:

    jemig zeg, het klinkt alsof je man een verdraaide dunne darm had die door beknelling is afgestorven, wat hebben ze daar toch laks op gereageerd zeg, onvoorstelbaar ook dat ze zoveel medicatie geven terwijl ze niet weten wat er gaande is. Ik vind het een triest verhaal om te lezen, ik ben geen arts of chirurg maar de hoeveelheid pijn en het niet kunnen vinden van de oorzaak was volgens mij wel een rechtvaardiging voor een verkennende operatieve ingreep, Gelukkig kan je man het navertellen en kunnen jullie nog samen genieten, hij zal nu wel een grote hoeveelheid voedingssuppplementen moeten nemen om de gevolgen van het bypassen van voedingsstoffen te corrigeren. Ik hoop van ganser harte dat jullie een goeie internist endocrinoloog hebben die jullie hier in begeleid, heel veel sterkte met herstel . de gevolgen zullen altijd merkbaar zijn maar met een goed suppletiebeleid kan veel toekomstige ellende voorkomen worden, heel veel sterkte ermee . appeltje

    • iMarjon zegt:

      Ja dat gevoel hebben wij ook nog steeds, dat ze in ieder geval een verkennende operatie hadden kunnen doen. Maar ik kreeg steeds als antwoord, dat ze niet ‘zomaar’ iemands buik open maken.
      Het zij zo, hij is er gelukkig nog en wordt goed in de gaten gehouden, o.a. voedingssuppleties, in het AMC.

  9. Pingback: Onmacht | iMarjon

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s