Genen

Zo’n 2,5 jaar geleden ben ik op schilderles gegaan. Niet zo’n les waar je allemaal hetzelfde moet doen, maar gewoon je eigen spullen meeneemt en je eigen ding doet. Ik heb besloten met acrylverf te werken, omdat ik niet tegen de lucht van olieverf en terpetine kan.
Veel geouwehoer om me heen in een kringetje van mensen dat ook schildert en acrylverf níet goedkeurt. Jammer dan!

Vroeger wilde ik van alles; schilderen, tekenen, piano leren spelen, naar concerten etc.
Mijn moeder overleed toen ik 5 jr jong was en het kontakt met haar familie werd door mijn vader resoluut verbroken.
Ik groeide op in een familie, die niets had met kunst, niets met muziek op welke manier dan ook. Bij mij werd dan ook alles flink de kop ingedrukt met daaraan vooral het label: dat het gek was om ‘zoiets’ te willen, zoiets als muziek maken, luisteren, tekenen, dansen etc.
Ik herkende niets van mezelf in deze familie, het zwarte schaap was ik. De enige waar ik een grote liefdevolle band mee had was mijn oma Brechtje. Zij nam mij zoals ik was en dat voelde heerlijk.
Vanaf mijn 8e-17e jaar verbleef ik bij de nonnen in 3 verschillende tehuizen. We hebben het over de jaren 60-70, dus rebellie was er genoeg. Ook bij mij en nog steeds! Maar ik was gek weet je nog? En dat geloofde ik uiteindelijk.
Mede daardoor ving ik later complimenten niet op, ik wist niet wat ik ermee moest, ik deugde niet dát onthield ik wel! Ik durfte niet eens te hopen dat ik iets zou kunnen doen of maken dat de moeite waard zou zijn. Juist, een minderwaardigheidscomplex van jewelste!!! En bedankt.

Tig jaar later, ik was bijna 30, nam de jongste broer van mijn moeder kontakt met mij op. Of ik hem wilde ontmoeten?
Dat wilde ik wel en een paar dagen later was hij bij ons thuis op bezoek. Onze partners zeggen nog vaak tegen elkaar dat genen vreemde dingen zijn.
Zijn moeder, mijn oma dus, had vaak gezegd dat er ‘ergens’ kleinkinderen van haar rondliepen die ze niet eens zou herkennen als ze ze tegen zou komen. Dat was mijn gevoel ook, maar ik had in mijn leven zo vaak mijn neus gestoten dat ikzelf géén kontakt meer wilde zoeken.
Helaas heb ik opa en oma, van moeders kant, nooit gekend. Maar wat herkende ik veel in mijn oom en tante. Ik had eindelijk familie!!! Mijn oom is maar 13 jaar ouder dan ik, nakomertje, en mijn tante was de zus waar mijn moeder vroeger veel mee beleefde. Vriendinnen.
Zij herkenden direkt zoveel van mijn moeder in mijn karakter, dat was fijn om te horen.
Ze zijn opgegroeid met muziekles, met tekenen & schilderen, met liefde, met gewaardeerd worden om wie je bent ……. er ging een wereld voor me open: ik had het niet van een vreemde, ik had het gewoon in me. Mijn moeders genen hadden dit aan mij doorgegeven.
Later heb ik jaren doorgebracht het verleden te verwerken en erachter te komen dat ik er wel degelijk toe doe!

In 2005 durfde ik het uiteindelijk aan en kocht ik schoorvoetend een paar kleine doeken, wat verf én houtskool. Ik besloot mijn hondje te schilderen, maar had géén idee hoe te beginnen. Spannend hoor allemaal.
Voorstel van een vriendin was alles in één kleur te schilderen, om het mengen ook wat onder de knie te krijgen en haar advies was om mezelf de opdracht te geven dat het vooral níet mooi mocht worden. Ja ik ben een verschrikkelijke op dat gebied, perfectionistisch tot op het bot. Als ik ergens aan begin moet ik het eigenlijk direkt héél goed kunnen. Lastig.
Tot mijn grote verbazing durfde ik het schilderij van Brechtje als kerstkaart te gebruiken en rond te sturen. (de originele foto staat onder de button ‘over mij’ op deze site) 
Veel leuke positieve reakties kreeg ik hierop!

   

                                                                                           

Dit was voor mij het duwtje in de rug om een paar jaar later met schilderlessen te beginnen. Het feit dat iedereen mee kon kijken hoe ik wikte en woog. Konden zien hoe mijn schilderijen tot stand kwamen was eng, maar dat went.
Dat niet iedereen het mooi hoeft te vinden is voor mij geen probleem meer. Ik vind het heerlijk om te doen het geeft mij ontspanning en dat is heerlijk!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in liefde, muziek, ontspannen, schilderen. Bookmark de permalink .

7 reacties op Genen

  1. MB zegt:

    Beter laat dan nooit! 😉 Ik zeg: een mooie ruimte zoeken waar je alles op kunt hangen en kunt laten zien dat je mooie schilderijen maakt….. X

  2. Marie-Bernadette zegt:

    Mooi Marjon.
    Ik herken zaken uit jouw leven in het mijne, o.a. het schilderen.

    Heerlijk is het om lekker te creëren wat er in je leeft 🙂

  3. Margreet zegt:

    Dank voor het delen enzo zie je maar weer ieder huisje heeft zo zijn kruisje. Wat ben jevopen en eerlijk in je blog!!! Super! Dank je wel, ik waardeer het erg!

  4. Marie-Bernadette zegt:

    Dankjeveel Marjon!

  5. Menno Drenth zegt:

    Lijkt me heerlijk om te kunnen!

    Ziet er goed uit!

    Menno

  6. Brigitt D zegt:

    Het is fijn dat je toch nog ook al is jaren later bent gaan schilderen.
    Een mooie manier om je te ontspannen.
    Blijf doorgaan!

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s