Doen!

Een goede remedie tegen je lusteloos voelen is iets doen!

Vaak doe ik in zo’n situatie niet veel meer dan wat rondhangen op de bank en achter de laptop zitten. Maar als ik mezelf er toe kan zetten om bv te gaan wandelen voel ik me daarna zó lekker. Zodra ik de wandelschoenen aantrek kijkt Brechtje me aan alsof ze wil zeggen: Oké, ik weet wat we gaan doen! En dat doen we dan ook, wandelen! Eerst Harlingen uit, ik vind wandelen door de straten helemaal niks. Brechtje is ook altijd blij als we buiten de bebouwde kom komen, dan mag ze los lopen en lekker af en toe in een sloot plompen ter afkoeling.

Een paar jaar geleden heb ik meegelopen in de ‘Walk for Life’ in Groningen. Dat was de eerste van mijn wandelingen. Ik was onder behandeling in het Behouden Huys te Haren. Dit is een psycho-oncologisch centrum, een heerlijke plek waar je als (ex) kankerpatiënt, vrienden van, familie van etc. onder begeleiding van hele lieve mensen leert weer een weg in je leven te vinden tijdens/na de kanker.
De ‘Walk for Life’ wordt ieder jaar gelopen en de opbrengst hiervan is voor onderzoek, naar kanker bij jeugdigen, in het UMCG. Als kankerpatiënt wilde ik graag eens een keer meelopen met een dergelijk, groots opgezet gebeuren, ik had het gevoel iets terug te doen voor de vele mensen/organisaties die helpen aandacht voor kanker te krijgen.
Om ook aandacht te vragen voor het Behouden Huys, liep ik samen met vele andere patiënten en hulpverleners mee. 6 km!! Het leek me een onoverkomelijke afstand, maar wat heb ik genoten!

Ik liep samen met Ellis en haar zusje. Ellis heb ik in het Behouden Huys leren kennen in een praatgroep. De klik was er direkt tussen ons en er ontstond in korte tijd een hele hechte vriendschap. Dat is wat kanker ook doet, als je het allebei hebt heb je zoveel raakvlakken en deel je al heel snel zeer intieme dingen met elkaar. Uiteraard geldt dat niet voor iedereen, maar voor Ellis en mij zeker wel. We hebben samen gehuild, maar konden ook heerlijk samen lachen. Ellis was toen nét 36 jaar en had al 4 jaar ovarium-kanker. We hebben beiden de 6 km volbracht, hijgend en puffend en hier en daar op een bankje gezeten om wat bij te komen. Wat waren we trots op onszelf en elkaar en wat voelden we ons geweldig dat we deze prestatie hadden geleverd!

Op dat moment heb ik besloten te gaan wandelen. Goede wandelschoenen gekocht, ik ben al 18 jaar zwaar rugpatiënt dus wilde goed beginnen, en wandelen maar. Mijn tempo ligt laag, maar ik kom wel waar ik wezen wil. Van lieverlee werden de wandelingen steeds langer, heerlijk over het friese platteland, kleine weggetjes, over de dijk langs het Wad …
Uiteindelijk kom ik nu, op de langere wandelingen, tussen de 3-4 uur uit. Ik slik dan een pijnstiller meer, maar de voldoening van alleen in de natuur wandelen is zo groot. Je hoofd raakt langzaam maar zeker leeg en ik geniet werkelijk van alles dat ik zie. Ik wandel de deur uit of rijd eerst met de auto ergens heen of ga met de trein naar Franeker en wandel weer terug. Mogelijkheden genoeg. En Brechtje gaat altijd mee!

Ellis’ gezondheid ging na onze gezamenlijke wandeling helaas snel achteruit. Tijdens mijn wandelingen maak ik altijd heel veel foto’s, die stuurde ik haar dan via de mail (we woonden ruim 100 km uit elkaar) zodat ze mee kon genieten van al het moois dat ik tegenkwam. Ze genoot ervan en zei het fijn te vinden om op deze manier met mij mee te kunnen wandelen en de mooie natuur te kunnen zien. Ze moest ook altijd lachen om mijn gedrevenheid steeds verder te willen wandelen.

Ellis is november 2008 overleden.
Tijdens mijn wandelingen is er altijd minstens één moment dat ik aan Ellis denk, haar dan gedag zeg en vertel hoe fijn het is dat ik haar heb mogen kennen. Zo wandelt Ellis nog steeds met mij mee en ík geniet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in ontspannen. Bookmark de permalink .

3 reacties op Doen!

  1. Patrique zegt:

    Hoi Marion,

    Wat weer een mooi blogschrift. Ik herken er veel in. Vader overleden in ’95 aan keel/longkanker na een 2-jarige strijd. We konden zijn strijd enigszins verlichten en er voor hem zijn. Een lieve collega van me heeft borstkanker en lijkt dat te boven te komen, maar blijft met veel klachten zitten. Zij had het ook over een vriendin die ze heeft opgedaan in het UMCG, waar ze heel veel steun aan heeft. Zo belangrijk!!! En dan zijn het inderdaad kleine dingen als het doorsturen van fotootjes die het hem doen! Daar kun je vreugde uit halen! Wat een topmeid ben jij dat je dat (en veeel meer natuurlijk) voor Ellis hebt kunnen betekenen! Daar wordt ik nou een beetje stil van. Uit diep respect!

  2. Herm zegt:

    Mooi, respect! Ik ga je weblog volgen.

  3. Brigitt D zegt:

    Mooi geschreven! Ik zal voortaan aan jullie beide denken als ik met de hond wandel.

Vertel het me maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s