Graag wil je ze
Zo snel mogelijk
Het gebeurt en je bent ‘over the moon’
Ontwikkelingen, vele
Positieve en negatieve
Soms denken: ‘waarom wilde ik dit?’
Uiteindelijk wint positief het altijd
En liefde
En trots
Spanningen horen erbij
Puberteit ook
Het leven kabbelt voort
Het ‘afscheid’ hoort erbij
Niet altijd makkelijk
Maar gaat het ze goed
Dan ben je blij
Voor hen
Liefde & wederzijds respect
Is het mooist haalbare
In de relatie met je kinderen
Hier zit ik in het grote notenbos! En jemig wat voelt dat heerlijk, zalig, ongelovelijk veilig, vrij. Een ongekend gevoel maakt zich van mij meester, een bijna onaards gevoel van zaligheid!
En nee, ik heb geen drugs gebruikt, geen alcohol of andere geestverruimende middelen.
Ik zuig alleen iedere dag mijn longen vol met heerlijke, frisse boslucht vermengd met regen en/of wind. Genietend van vogelgezang en het ‘gehamer’ van de specht, het geruis van de bomen. Het is hier, zo in mijn eentje, alhoewel samen met Brechtje mijn trouwe hondenvriendinnetje, zo fijn dat weer naar huis gaan eigenlijk geen issue is waar ik bij stil wil staan. We raken beiden steeds meer en meer ontspannen. Iets dat we ook heel erg nodig hebben, allebei ja. Ook honden beleven de stress van hun baasjes mee, meer dan men vaak denkt.
Wat hebben we verschrikkelijke stress-maanden achter de rug, niet te filmen!
Onderweg naar het ziekenhuis, in het ziekenhuis, op de terugweg van het ziekenhuis en maar niets wijzer worden van wat nu de oorzaak is van de hevige pijnen bij mijn echtgenoot. Weer een onderzoek, fout gegaan. Weer een onderzoek, geen uitsluitsel. Weer een onderzoek, toch nog iets specifieker onderzoeken. En steeds zitten daar weken en weken tussen. En n retourtje auto van 250 km. per bezoek. Om wanhopig van te worden!
Sinds begin augustus zijn we in touw met morfine om de pijn proberen de baas te worden, maar de pijn laat zich niets opleggen. Gaat zijn eigen gang en wederom wordt de dosis verhoogd.
Waar we nu zijn? Geen flauw idee. We komen steeds dichterbij, zeggen de artsen.
Ja ja, wie gelooft wie nu nog? Dichterbij wat?? Ze kunnen mij niets meer wijsmaken. Niets meer!!
Ik voel me, hier in het Grote Notenbos, weer een stukje van de wereld worden, waarvan ik vermoedde dat die verdwenen was achter een andere planeet.
De wereld is er nog, maar ik moest ernaar zoeken.
Morgen komt er helaas een einde aan mijn verblijf hier. Wat zal ik het missen. Heel erg!
De ruimte voor mezelf, het alleen zijn en daardoor tot veel meer komen dan dat ik thuis kom. Ik voel me thuis niet meer thuis, ik voel me opgejaagd, gestresst, leeggezogen ……
Er zullen weer artsen zijn, ziekenhuizen, morfine, spuiten, naalden, ontsmettingsvloeistof, steriele werkvelden, reminders in de agenda over welke pillen of pleisters …..
Maar ik weet nu dat de wereld er nog is en dat ik die op kan zoeken.
Het Grote Notenbos heelt wonden, doet wonderen: een Wonder in een echte wereld.
The Waterboys – Savage Earth Heart
Ik ontving vandaag 2 foto’s van ons nichtje.
Zij is met haar kids, onze ‘aangenomen kleinkinderen’, vorige week naar Euro Disney Parijs geweest.
In het bijgaande mailtje stond, dat de kids erg hun best hebben gedaan om met Ieoor op de foto te komen, omdat ík Ieoor zo leuk vind. Hoe lief is dat????
Mijn dag kan niet meer stuk……………
Drie lievelingen op één foto!
Reno, Ieoor & Siza
Ik zit net mijn blog hier en daar terug te lezen en kom een hele lieve reaktie op één van mijn blogs tegen:
T & Ko zegt:
Just letting you know this has reached Australia…and I am very proud…..I will tell you a story about Marjon “The Magnificent” and ever so accepting of people…. She is my adopted mum and first took me to a Lesbian movie show in Leewarden when I was visiting…. I couldn’t then and I can’t now begin to tell her how much that meant to me. It is a very special memory that I hold very dear…..Marjon and Arie are amazing…
Much love from downunder
PS. Jim/Paulien you seriously look happy and living life…Go baby go!!!!!!!!
Tania is Australische en zeker in die tijd, 2000, was het zelfs in Australië not done homosexueel te zijn. Haar hier thuis 2 maanden te logeren hebben gaf een speciaal gevoel. Ze kwam als vriendin van onze jongste dochter, die haar op reis in Australië heeft ontmoet, alweer 12 jaar geleden. Haar ouders, vooral moeder, hadden het erg moeilijk met het feit dat ze lesbisch is.
Haar meevragen naar een filmavond voor lesbiennes was voor haar in eerste instantie een grote schok, voor haar & mij daarna een grote belevenis …………..
Onze oudste dochter Paulien heeft haar later wat meer van de gay scene in Amsterdam laten proeven.
Tania woont inmiddels alweer heel veel jaren samen met de Japanse Hanako.
Ze woonden 5 jaar in Japan als ’goede vriendinnen’.
In Japan past lesbisch zijn niet, dus ze wonen nu in Australië, vlakbij Tania’s familie waar ze heel goed kontakt mee hebben.
Het leven kabbelt voorbij. Illusie?
Nieuwe dagen vormen zich ongevraagd
In wolken omhuld
Mijn droom is verdwaald in een doolhof van
Emoties
Leven heeft zich verkleind in vaste patronen
Situaties die niet bekoren
Een monster is gekomen en laat
Zich niet verdringen
Al vechtend verdwijnen veel dromen
Soms verloren in een feest, genietend
Ontstaan er nieuwe
Een dag zal worden geboren, het leven zal lachen
Weer genietend van iedere dag & nacht
Sprookjesbomen in volle bloei zullen geuren
En ons bedwelmen
Spontaan zwaaien naar de maan en
Er zal teruggezwaaid worden door hem
Ik zie iedere maan zijn lach, ben blij en zwaai terug
Uit volle borst.
Ooit zal mijn droom weer leesbaar worden
